یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست

    من از شور شیرین به بیستون آمدم

    من از عشق لیلی به مرز جنون آمدم

    من از صفحه ی روزگار بسی خسته تا انتهای کویر هبوط آمدم

    منم من همان عاشق بی رمق

    منم من همان آه در سینه ها

    منم من همان بغض نشکسته ی آرزو

    منم خون سرخ دل عاشقی در ستوه

    من از جنس شیرین نبودم

    من از قوم مجنون نبودم

    منم من همان شعر بی مدعا

    منم خاطری پاک و آه همه  سینه ها

    من از جنس آیینه ام

    بلورم ٬ حبابی در آسمان

    مرا نشکنیدم چون دانه های انار

    نریزید خون مرا

    منم عاشقی پاک محسور رویای یار

    من از جنس آدم به رنگ هوام

    من از آسمانم به رنگ خدام         

    مرا عشق هوّا زمینی نمود

    مرا ماتم دل کویری نمود

    من از رنگ مهتابم و نور مهر

    مرا آشیانم باشد سپهر

    من از فرش نیستم که من عرشی ام

    من از خاک نیستم که افلاکی ام

    مرا آدم آورد در شط غم

    و الا من همان مرد دریا یی ام

    من از آسمانها هبوط کرده ام

    من از بیکرانها سقوط کرده ام

    منم مرغ سیمرغ ازکوه قاف

    منم زاده ی نور و طه و قاف

    مراآیه های الست زاده اند

    مرا آدم و هوّا زاده اند

    مرا عشق بر دل زدند از نخست

    مرا عاشق و بینوا زاده اند